Een vermindering van de arbeidsduur kan niet alleen gerealiseerd worden door een vermindering van de dagelijkse of wekelijkse arbeidstijd, maar ook door het toekennen op jaarbasis van een aantal inhaalrustdagen (ADV-dagen).

ADV-dagen toegekend om (op jaarbasis) een gemiddelde wekelijkse arbeidsduur te bereiken, hebben geen wettelijke regeling. Om deze lacune op te vullen, werd in een aantal sectoren een gedetailleerde reglementering opgesteld. In de meerderheid van de sectoren werd eenvoudig bepaald dat de toepassingsmodaliteiten dienen vastgesteld te worden op het vlak van de onderneming. Het komt echter helaas maar al te vaak voor dat er helemaal geen toepassingsmodaliteiten werden bepaald in de onderneming.

Inhaalrust wegens arbeidsduurvermindering wordt slechts toegekend als er effectieve of gelijkgestelde prestaties zijn. De sectorale cao of de regeling op ondernemingsvlak kan die gelijkgestelde prestaties bepalen. Of tijdelijke werkloosheid tot de gelijkgestelde prestaties behoort voor de opbouw van de ADV-dagen zal dus afhangen van de sectorale of ondernemingsregeling.

Een ADV-dag die samenvalt met een andere schorsing van de arbeidsovereenkomst, behoudt zijn karakter, tenzij in de sector of in de onderneming een andere regeling werd getroffen. Dit geldt zowel voor de collectief vastgelegde als de individueel geplande ADV-dagen. Dat geldt dus ook bij de samenloop met tijdelijke werkloosheid overmacht Corona.